Jak się okazało, wykorzystywał on od 10 do nawet 60 procent szybkości łącza przez to, że studenci zostawiali niektóre komputery włączone na noc, by te mogły pobrać pliki. Sytuacja ta sprawiła, że łącza uniwersyteckie były nawet odcięte od świata przez jakiś czas.

Władze uniwersytetów nie dość że zakazały używania tego programu, to zablokowały także łącza, dzięki którym komputery łączyły się z siecią Napster. Dla „świętego spokoju” zrobiono to także dlatego, by uniwersytety nie były kojarzone z piractwem komputerowym, o które oskarżyła je grupa Metalika. Wystosowali oni bowiem do sądu wniosek o ukaranie owych uniwersytetów za to, że ich studenci pobierają nielegalnie pliki, w tym muzyczne nagrania Metaliki.

W sieci takiej musimy wysłać zapytanie do jednego z istniejących botów o plik, jakiego szukamy. Ów bot odszukuje nam w liście dostępnych plików u danych użytkowników plik, o który prosimy i jeżeli znajduje jakieś wyniki, przesyła nam głównie jako wiadomość prywatną listę takich plików.

Jeżeli jakiś z nich nas interesuje, wysyłamy żądanie połączenia i za pomocą protokołu DCC bot próbuje nawiązać połączenie między dwoma klientami sieci. Jeżeli uda się je nawiązać, przystępuje do przesyłania pliku i zajmuje się tym aż do zakończenia transferu. Co ciekawe, sieci takie posiadały już możliwość wznawiania niepobranych do końca plików, co w czasach dzisiejszych jest już na szczęście standardem.

Najważniejszą funkcją działania takich sieci jest więc po prostu wymiana plików. Sieci te jednak dzielą się  jeszcze na dwa podrodzaje. Sieci takie albo nie posiadają w ogóle żadnego głównego serwera, albo posiadają serwer, który nie tyle przechowuje pliki do pobierania, lecz informacje o nich, oraz użytkownikach. Sprawia także, że platforma której użytkownikiem jesteśmy może posiadać dodatkowe funkcje takie jak na przykład czat.

Posiadanie przez daną sieć jakiegoś serwera jest bardzo wygodne, gdyż dzięki niemu nie tracimy połączenia od razu, gdy od sieci odłączą się wszyscy nasi sąsiedzi, czyli użytkownicy z którymi jesteśmy połączeni, lecz serwer pozwala nam się  mimo to łączyć z siecią za pomocą protokołu takiego jak UDP czy HDP.

Taki stan rzeczy nie był możliwy, gdyż w scentralizowanym Internecie szybko odkryto by powstanie serwera z plikami muzycznymi i zamknięcie go z powodu naruszenia praw autorskich przez użytkownika udostępniającego pliki. Taka sytuacja zmusiła internautów do tego, by rozejrzeć się za innymi sposobami udostępniania plików w Internecie niż zwykłe strony WWW czy serwery ftp.

Nikt w końcu nie chciał ryzykować procesu sądowego z powodu przesłuchania kilku utworów muzycznych na swoim komputerze. Dzięki tym zapotrzebowaniom w roku 1999 powstała sieć Napster, stworzona przez Shawna Fanninga, w której każdy komputer z zainstalowaną aplikacją Napster mógł za jej pośrednictwem zarówno pobierać, jak i wysyłać pliki. Było to dobre rozwiązanie, gdyż łatwa była także konfiguracja programu, z którą niemal każdy mógł sobie poradzić.

Dzięki temu każdy użytkownik w sieci peer-to-peer jest użytkownikiem równorzędnym, żaden z nich nie sprawuje odgórnej funkcji administratora, czy serwera. Sieci p2p najczęściej wykorzystywane są przez programy zwane potocznie po prostu właśnie p2p, w których każdy z użytkowników w tym samym momencie pliki pobiera, jak i udostępnia je pozostałym członkom danej sieci.

W takiej sytuacji mamy do czynienia ze sprawowaniem przez każdy komputer podwójnej funkcji. Przeważnie bowiem w sieciach komputerowych jeden komputer służy za serwer udostępniający usługi, a reszta jest jego klientami. Tutaj natomiast nie ma jednego komputera-serwera, lecz każdy pojedynczy komputer z sieci spełnia jego funkcję, będąc równocześnie także jego klientem. Tego typu działanie sprawia, że w sieciach p2p nie są potrzebne do ich działania szybkie komputery rozdzielające usługi.