Jednak w dalszych latach powstawać zaczęły programy typu p2p, w których wymiana plików nie była już ograniczona tylko do plików typu muzycznego w formacie mp3. W tej chwili najczęściej pobieramy z sieci p2p muzykę, filmy, obrazy, książki, programy, gry komputerowe. Pliki tego typu są najtrudniejsze do znalezienia na zwykłych stronach WWW i innych serwisach, więc najpopularniejsze jest wymienianie ich właśnie za pomocą sieci p2p.

Pozostają jednak wątpliwości co do tego, czy działanie takie jest zgodne z prawem. Na szczęście, coraz częściej p2p służy do wymiany muzyki czy filmów lub książek, które nie mają już praw autorskich ze względu na upływ lat, lub są to dzieła niszowe, których zdobycie jest możliwe niemal tylko dzięki p2p.

Istotne jest także spojrzenie na aspekt prawny i coraz liczniejsze głosy sprzeciwu wobec piractwa internetowego, co przełożyć mogłoby się na całkowite zamknięcie, zakazanie i zablokowanie jakichkolwiek sieci typu p2p ze względu na ochronę  praw autorskich do utworów, czy też filmów.Zdecentralizowanie sieci p2p rokuje jednak, że zamknięcie sieci p2p czy też karanie osób prowadzących takie sieci stanie się niemal niemożliwe, a już na pewno bardzo trudne i ciągnące się latami.

Sprawy sądowe w takich wypadkach mogą okazać się niemal niemożliwe do zakończenia, jako że po pierwsze w większości, jeżeli nie we wszystkich sieciach typu p2p pliki nie znajdują się  na serwerach dostawcy usługi, lecz na komputerach konkretnych użytkowników. Ponadto często serwery znajdują się w innych państwach, niż miejsce zamieszkania jego twórcy, co też utrudnia proces sądowy.

Oznacza to więc, że są pewne podstawy prawne do tego, by serwis można było zamknąć, a jego twórców skazać za pomoc w udostępnianiu i pobieraniu plików objętych prawem autorskim. Wytoczeniem spraw sądowych The Pirate Bay zajęło się już kilka organizacji będących przeciwko łamaniu praw autorskich.

BitTorrent to w chwili obecnej jedna z najpopularniejszych sieci typu p2p, więc wytoczenie procesu największej witrynie internetowej podającej adresy takich plików w sieci jest niemal podkreśleniem tego, że osoby walczące z piractwem nie spoczęły i nie spoczną nigdy. W ostatnich dniach sąd w Szwecji ogłosił, że twórcy strony muszą ją zamknąć, a jeśli tego nie zrobią, każdy z nich zapłaci po około 71,500 dolarów kary.

Jak się okazało, wykorzystywał on od 10 do nawet 60 procent szybkości łącza przez to, że studenci zostawiali niektóre komputery włączone na noc, by te mogły pobrać pliki. Sytuacja ta sprawiła, że łącza uniwersyteckie były nawet odcięte od świata przez jakiś czas.

Władze uniwersytetów nie dość że zakazały używania tego programu, to zablokowały także łącza, dzięki którym komputery łączyły się z siecią Napster. Dla „świętego spokoju” zrobiono to także dlatego, by uniwersytety nie były kojarzone z piractwem komputerowym, o które oskarżyła je grupa Metalika. Wystosowali oni bowiem do sądu wniosek o ukaranie owych uniwersytetów za to, że ich studenci pobierają nielegalnie pliki, w tym muzyczne nagrania Metaliki.

Procesów wytoczonych programom sieci p2p jak i Napsterowi jest naprawdę wiele i nic nie wskazuje na to, by sytuacja miała się nagle zmienić, zwłaszcza że całkiem niedawno mieliśmy sytuację w której wytoczono proces serwisowi Pirate Bay. Jeśli jednak chodzi o samego Napstera, to bodaj jednymi z najgłośniejszych procesów przeciwko temu programowi były procesy wytoczone przez zespół Metallica oraz rapera Dr. Dre. Ci artyści dość już mieli tego, że ich utwory bezprawnie krążą po sieci i bez żadnych opłat każdy może ich słuchać. Sama Metallica udostępniła sądowi nicki 300 tysięcy użytkowników, którzy ich zdaniem pobierali nielegalnie muzykę zespołu Metallica.

Dzięki nowemu prawu w USA, sąd musiał nakazać Napsterowi usunięcie kont owych 300 tysięcy użytkowników. Mimo tego jednak 30 tysięcy z nich odwołało się i odzyskało swe konta, natomiast inni mogli obejść owe obostrzenia zakładając nowe konta lub też logując się na nowych serwerach.

Napster był pierwszym programem tego typu oraz pierwszym, który spotkał się w sądzie z artystami, którzy chcąc bronić praw autorskich do swoich utworów sprzeciwili się temu, co robi Napster. Sprawa Napstera była bardzo głośna i włączyło się w nią kilku artystów, którzy przeciwni byli istnieniu takiej sieci. Związek Amerykańskich Producentów Płytowych (RIAA – Recording Industry Association of America) jako pierwszy wytoczył proces Napsterowi, twierdząc iż jest to narzędzie stworzone celowo z myślą o łamaniu praw autorskich i szerzeniu piractwa komputerowego.

Proces ten został jednak przegrany przez RIAA, ponieważ nie można jednoznacznie udowodnić, że Napster stoi za łamaniem prawa, gdyż na serwerach nie ma żadnych nielegalnych plików, a w programie znajduje się informacja o tym, że ściąganie plików objętych prawem autorskim jest karalne.

Powstają nawet partie polityczne, które w swoim programie przewidują zniesienie praw, które zabraniałyby udostępniania i pobierania plików między innymi muzycznych. Niestety, miało miejsce wiele spraw sądowych, które udowadniały użytkownikom, że pobieranie oraz wysyłanie plików objętych prawami autorskimi bez żadnej zgody jest działaniem karalnym. Dowiedział się  o tym jako pierwszy Napster, który był pierwszą siecią p2p, a którego sprawa sądowa była bardzo nagłośniona.

Za pomocą Napstera udostępniono między innymi jeszcze przed premierą utwór Madonny – „Music”. Co ciekawe, w Polsce prawo nie jest już tak jednoznaczne. Jeżeli nie udostępniamy plików, to w myśl prawa pobierając je tylko dla własnych korzyści niekoniecznie łamiemy jakiekolwiek prawo.

W sieci takiej musimy wysłać zapytanie do jednego z istniejących botów o plik, jakiego szukamy. Ów bot odszukuje nam w liście dostępnych plików u danych użytkowników plik, o który prosimy i jeżeli znajduje jakieś wyniki, przesyła nam głównie jako wiadomość prywatną listę takich plików.

Jeżeli jakiś z nich nas interesuje, wysyłamy żądanie połączenia i za pomocą protokołu DCC bot próbuje nawiązać połączenie między dwoma klientami sieci. Jeżeli uda się je nawiązać, przystępuje do przesyłania pliku i zajmuje się tym aż do zakończenia transferu. Co ciekawe, sieci takie posiadały już możliwość wznawiania niepobranych do końca plików, co w czasach dzisiejszych jest już na szczęście standardem.

Taki stan rzeczy nie był możliwy, gdyż w scentralizowanym Internecie szybko odkryto by powstanie serwera z plikami muzycznymi i zamknięcie go z powodu naruszenia praw autorskich przez użytkownika udostępniającego pliki. Taka sytuacja zmusiła internautów do tego, by rozejrzeć się za innymi sposobami udostępniania plików w Internecie niż zwykłe strony WWW czy serwery ftp.

Nikt w końcu nie chciał ryzykować procesu sądowego z powodu przesłuchania kilku utworów muzycznych na swoim komputerze. Dzięki tym zapotrzebowaniom w roku 1999 powstała sieć Napster, stworzona przez Shawna Fanninga, w której każdy komputer z zainstalowaną aplikacją Napster mógł za jej pośrednictwem zarówno pobierać, jak i wysyłać pliki. Było to dobre rozwiązanie, gdyż łatwa była także konfiguracja programu, z którą niemal każdy mógł sobie poradzić.

Dzięki temu każdy użytkownik w sieci peer-to-peer jest użytkownikiem równorzędnym, żaden z nich nie sprawuje odgórnej funkcji administratora, czy serwera. Sieci p2p najczęściej wykorzystywane są przez programy zwane potocznie po prostu właśnie p2p, w których każdy z użytkowników w tym samym momencie pliki pobiera, jak i udostępnia je pozostałym członkom danej sieci.

W takiej sytuacji mamy do czynienia ze sprawowaniem przez każdy komputer podwójnej funkcji. Przeważnie bowiem w sieciach komputerowych jeden komputer służy za serwer udostępniający usługi, a reszta jest jego klientami. Tutaj natomiast nie ma jednego komputera-serwera, lecz każdy pojedynczy komputer z sieci spełnia jego funkcję, będąc równocześnie także jego klientem. Tego typu działanie sprawia, że w sieciach p2p nie są potrzebne do ich działania szybkie komputery rozdzielające usługi.