Taki stan rzeczy nie był możliwy, gdyż w scentralizowanym Internecie szybko odkryto by powstanie serwera z plikami muzycznymi i zamknięcie go z powodu naruszenia praw autorskich przez użytkownika udostępniającego pliki. Taka sytuacja zmusiła internautów do tego, by rozejrzeć się za innymi sposobami udostępniania plików w Internecie niż zwykłe strony WWW czy serwery ftp.

Nikt w końcu nie chciał ryzykować procesu sądowego z powodu przesłuchania kilku utworów muzycznych na swoim komputerze. Dzięki tym zapotrzebowaniom w roku 1999 powstała sieć Napster, stworzona przez Shawna Fanninga, w której każdy komputer z zainstalowaną aplikacją Napster mógł za jej pośrednictwem zarówno pobierać, jak i wysyłać pliki. Było to dobre rozwiązanie, gdyż łatwa była także konfiguracja programu, z którą niemal każdy mógł sobie poradzić.

Aby więcej osób mogło korzystać  z danych serwisów (a liczba tych osób zaczęła gwałtownie rosnąć od lat dziewięćdziesiątych), potrzebne były bardzo silne jednostki serwerowe, które mogłyby przejąć funkcję komputera rozdzielającego usługi. Stawało się to koniecznością i powstawanie nowych komputerów różnych instytucji czy przedsiębiorstw stawało się  normą. Wtedy jednak powstała groźba przemienienia się Internetu w kolejne źródło medialne, które mogłoby być odgórnie kontrolowane przez wielkie korporacje.

Komputery różnych instytucji były bowiem wielokrotnie mocniejsze od komputerów domowych i mogłyby w pełni przejąć kontrolę nad przepływającymi w Internecie danymi. Sytuacja ta zaczęła się jeszcze pogłębiać, gdy powstały  łącza asymetryczne ADSL, które zastąpiły poprzednie łącza modemowe. Dzięki nim można było szybko pobierać dane, jednak prędkość ich wysyłania była znacznie mniejsza.